Madam Arabelle

Dat grote nadenken, met hoofdletters, over Het Leven (ook met hoofdletters) dat maakt het er toch niet gemakkelijk op hé?

Bessen plukken, everzwijnen bejagen en af en toe wat goeie sex, wat een heerlijke Rust im Kopf zou dat niet geven. Die homo sapiens was eigenlijk gewoon een stap te ver.

Ik weet het. Dat komt omdat er mensen meelezen waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze meelezen. Natuurlijk weten ondertussen al nen helen hoop lezers wie Arabelle is (door sommigen word ik zelfs al liefkozend 'belleke' genoemd, wat ik eigenlijk wel schattig vind klinken) en dat is niet erg, want daar heb ik zélf voor gekozen, om mij daar kenbaar aan te maken, anders wordt het wanneer anderen ervoor kiezen om mijn alter ego in 't openbaar te smijten. Dat vind ik niet plezant en hoewel ik absoluut niks te verbergen heb, heb ik toch graag een stukje anonieme vrijheid. Dat zorgt er namelijk voor dat de remmingen wegvallen, dat zorgt ervoor dat ik écht mijn hart kan luchten en mijn kop kan leegmaken, dat gaat niet meer als ik in een hoekske in mijn kop weet dat er échte bekenden meelezen.

Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen, het zou kunnen dat ik op de drastische knop 'blog verwijderen' ga drukken, al zou ik dat zélf jammer vinden want ik heb enorm veel gehad aan het schrijven én aan de reacties en ik vind schrijven plezant, en ik vind reacties krijgen ook plezant. Ik moet nog een beetje moed verzamelen daarvoor. Drie jaar met één klik wegvegen het is niet niks, vooral niet omdat ik er eigenlijk ook wel stukken uit wou halen voor mijn kroost. Ik zou het ook een tijdje zo kunne laten en hopen dat de misplaatste nieuwsgierigheid van sommigen verdwijnt en de gesmaakte nieuwsgierigheid van de rest lang genoeg overeind blijft om hier binnen pakweg een maand of twee nog eens te komen kijken.

Het is een lastige.

Ondertussen doet het kroost het trouwens prima, dat babbelt en springt en klautert dat het een lieve lust is. De jongsten deed weer eens een wreed bizar medisch specialleken, maar ik heb het zo'n beetje gehad met dat altijd uit te schrijven. Laat ons het erop houden dat we plots nog lààààààààààààààààng niet aan transplanteren toe zijn en dat we nog een paar slapeloze en zorgwekkende nachten gaan doormoeten, maar voorlopig heeft hij nergens last van, en dat is 't belangrijkste. En al de rest hou ik voorlopig maar even onbesproken. Laters! Misschien...

Dat ik een zwak heb voor scandinavische vikings in een 21e eeuwse setting wist u al. Op dezelfde lijn staan echter ook wel houthakkers. Gestroomlijnde weliswaar, die echt blokken hout hakken met een bijl en ontbloot bovenlijf. Zo dat licht behaarde lijf (haarloze rug, voor de duidelijkheid) een tikkeltje bezweet (niet kletsnat, maar zo een beetje glimmend) dat met een zwaai die bijl omhoog brengt en dan met een klap een stuk honderdjarige eik in twee splijt. Het is een schoon zicht. En nog in dezelfde categorie: de jager. Gezeten op een vurig strijdros dat hij alleen met zijn staalharde beenspieren in bedwang houdt om dan met kracht een speer feilloos in de nek van een everzwijn te werpen en dan met de blik van de overwinnaar in zijn ogen het beest naar de grot brengt en zijn familie weer een maand van eten voorziet. Roawr! En ja, ik weet dat den dag van vandaag ne jager ne gezette vijftiger is die eerder het Jägermeister drinken meester is dan het opjagen van groot of klein wild, maar toch. De echtgenoot jaagt op dit eigenste moment op everzwijnen en dat doet wat met ne mens.

Nog drie dagen en dan is hij thuis, dan ligt er nog een hele houtstapel klievensklaar en mag hij als hij wil best eens goed in mijn nek bijten ook. Yum!

zal ik er weer zijn. Mijn kop loopt over en die moet eerst structuur krijgen. En daarbij true blood begint.

Laters!

Uw madam en haar vriendinnen vallen op mannen. Maar helaas zijn die hedentendage dun gezaaid. Om u dus te helpen; heren ziehier:

1. Op een terras drinkt u iets alcoholisch of ne koffie. Niks met een strooike uit een fleske, àls u persé frisdrank wilt drinken dan drinkt u cola, uit een glas. Of tonic, ook uit een glas.

2. U eet géén boterhammekes onder de middag, u koopt een broodje in de dichtsbijzijnde broodjeszaak aan uw werkplek. U wilt écht boterhammetjes eten?  Dàn zitten die in zilverpapier. Alstublief niet in een brooddoos. Niet. En al zeker niet in een brooddoos met een tekeningske op. Neen Homer Simpson is óók niet grappig.

3. Bent u van het kostumige type dan draagt u géén hemden met korte mouwen onder uw kostuumvest. En zéker geen hemden met korte mouwen in combinatie met das. Oh en moet het herhaald? Dasspelden zijn nooit hot geweest en een màjor turn off!. Gooi dat weg of laat dat hersmelten tot een paar manchetknopen of desnoods nen diamanten ring voor uw vrouw.

4. U draagt geen sierraden. Tenzij een trouwring (indien getrouwd natuurlijk). Een horloge is dan weer wél verplicht. Een klassiek horloge, met wijzerplaat en een lederen polsbandje. Krokodil is ok, struisvogel is erover.

5. Als u een vrouw complimenteert dan kijkt u haar daarbij in de ogen. Uw vrouw complimenteert u altijd, andere alleen in het bijzijn van uw vrouw, waarna u onmiddellijk ook uw vrouw een compliment geeft.

6. U hoeft niet zo nodig te helpen in het huishouden, zelfs niet bij de opvoeding van de kinderen, mààr u geeft géén commentaar over hoe wij de boel beredderen. Kan u zich niet van commentaar onthouden, pak het vast en doe het zelf.

7. U kwijt zich op regelmatige basis van uw mannelijke plicht. Tenslotte is dat voor u ook een genoegen. Dat moet niet altijd in de slaapkamer gebeuren en u moet ook niet altijd bovenop. Zolang er geen handboeien en pluimen of andere dingen in ons uweetwel bij te pas komen zijn wij in voor afwisseling. Ja écht waar.

8. U heeft sinds een aantal jaren de keuken als werkterrein veroverd. U floreert op die plek, wees daar dan ook door de week en niet alleen om gasten te imponeren. Tenslotte houden we allemaal van lekker eten en een kokende man ís sexy.

9. U neemt initiatief. Geef het maar toe, uiteindelijk wilt u het liefst een ietwat volgzame vrouw die met adoratie naar uw daadkrachtig handelen opkijkt. Prima, wéés daadkrachtig.

10. U heeft een hobby. U gaat sporten, u gaat op jacht of u maakt deel uit van een mannenclubje. Kaarterskampioenschappen en viswedstrijden zijn géén sport, en laten we wel wezen ook geen hobby, tenzij u vijfentachtig bent.

Wegens omstandigheden bevindt ondergetekende zich de laatsten tijd nogal vaak in Antwerpen. En in Antwerpen hebde een schoon station, een wreed schoon mag ik wel zeggen; nen dierentuin, hedentendage zonder beesten want de giraffen zitten al in planckendael en de olifanten gaan ook verhuizen en nu ze de leeuwen en de stokstaartjes samen gaan steken gaan die stokstaartjes oftewel verdrinken oftwel opgegeten worden door de leeuwen; en Joden. En dat laatste intrigeert mij nu zie. Ik snap dat niet. Twee of drie generaties voor hen, hun grootouders dus, of overgrootouders die hebben zo afgezien en toch blijven die vasthouden aan hun overtuiging met alles d'rop en d'raan, tot krullen, nen hogen hoed en een plastieken basj over den hoed als't regent toe. Pas op ik bewonder dat hé, maar ik begrijp die overtuiging niet. Moest ik wéten dat mijn bloedeigen grootvader zulke gruwelijkheden zou zijn overkomen dan zou ik er écht alles aan doen om niet ooit hetzelfde te moeten meemaken. En begrijp mij niet verkeerd, ik bepleit hier niet dat ge niet moogt uitkomen voor uw geloof, slash overtuiging. Het is eerder de vraag vanwààr die overtuiging komt die mij bezig houdt.  Als ge als volk hebt meegemaakt wat de Joodse gemeenschap zo'n zeventig jaar geleden heeft meegemaakt, waar haalt ge dan nog de overgave vandaan om daaraan te blijven vasthouden? Als ge gevierendeeld, gekruisigd, gemarteld en verbrand wordt, waar halen uw kinderen en kleinkinderen dan nog de overgave vandaan om te blijven vasthouden aan uw geloof in Christus, om de lijn eens door te trekken naar de eerste katholieken?

Ik vind dat zeer intrigerend, is dat opvoeding, afzondering en contemplatie, gekte? En hoe komt het dat Zoiets nu nietmeer bestaat, tenzij bij extreme geloofsgemeenschappen. En kan een mens dat nog bij iets anders hebben buiten geloof? Dat zijn nu allemaal dingen die ik mij afvraag zie, terwijl ik met den bus door 't Stad rijd.

Ik hou niet van november, dat schreef ik al, maar omdat ne mens niet heel zijn leven een hekel kan hebben aan de maand november ging ik op zoek naar plezante dingen om te doen in november. Gluhwein drinken bijvoorbeeld (echtgenoot is kampioen gluhwein-maker trouwens, zo nen goeie gluhwein hebde in heel uw leven nog nooit geproefd, néén ook niet op één van de zeven keulse kerstmarkten) of creatief zijn met de zonen (het resultaat zal ik u nog wel eens laten zien, de volgende keer) of pannekoeken bakken en opeten natuurlijk. Of samen met de zonen onder een fleece'ke naar de vlammetjes van het houtvuur kijken, of pompoenpastinaaksoep maken én opdrinken, dat spreekt, of terug wekelijks stoemp met sossiesen op de menu hebben staan.

Dat hielp allemaal wel een beetje maar toch niet helemaal. Ik hou namelijk ook niet van kou en donkerte, dus vond ik een oplossing. Ik verander mijzelve in een marmot ofzo en hou een winterslaap. Lijkt u dat nu niet heerlijk? Lekker weggedoken in een warm zacht holleke, in een berg hooi bijvoorbeeld, heerlijk kunnen slapen tot maart. Dan zo net het puntje van uw neus even bovensteken, voelen dat het eigenlijk nog wéél te koud is, u nog eens omdraaien en verderslapen tot pasen om dan op te staan, u eens goed uit te rekken en met de hooisprietjes nog in uw haar een zachtgekookt eiken gaan eten dat de klokken van rome gebracht hebben.

Hoe zit dat met die regeringsonderhandelingen? Kan een winterslaapakkoord er nog in?