12-03-13

Broeikas?

Niet zo heel diep in mij schuilt een meisje. Een Arabelleken, om het zo te zeggen. En net als alle meisjes, houdt ook dat meisje van die vrolijke dartele vlokjes die alles zo mooi wit maken. Alleen, zo ongeveer half maart heb ik er genoeg van, en dat meisje ook. Zelfs mijn zonen, die écht nog kleine jongetjes zijn, vinden het niet meer leuk. Het is té koud, het duurt té lang en het is ook té nat.

Geef toe, het is een broeikaseffect van mijn voeten, kan er niet eens voor zorgen dat we hier vanaf half februari heerlijk zachte mediterane temperaturen krijgen.

 

00:07 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-02-13

Oma Emma

Zes zonen bracht ze groot, en mij ook, voor een groot deel althans. Ze was misschien geen 'grote vrouw' in de klassieke betekenis van het woord, maar voor mij was ze groots, een voorbeeld zelfs.

Ze loodste mij door mijn eerste liefdesverdriet heen: "meisjes plagen, is liefde vragen" en door ontelbare kleine en grote droefnissen. Ze leerde me strijken op een tafel en bedden opdekken.

Ze leerde me advocaat maken en "rooibezekessap". Helaas ben ik de recepten kwijtgeraakt. Ze sloot haar confituur af met een laagske parafine en met van die micca-velletjes. Een pakje micca-velletjes waren even zoveel velletjes vierkante papiertjes die ik voltekende, met eendjes vertrekkend vanuit een twee. Want dat leerde ze me ook. En mannetjes tekenen op opengescheurde theezakjes.

Haar rijstpap was dezelfde die ge in den hemel eet, met gouden lepelkes, en, sinds donderdagavond eet ze hem ook zelf.

Lieve oma, ik zal je missen.

22:48 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-10-12

In de prak

Ik deed het weer (u moet het zelf maar eens gaan opzoeken in de archieven, de vorige keer), deze keer mét rijbewijs, nat wegdek en een voorligger die nogal plots op haar freins ging staan. De auto van de voorligger in kwestie zag er nog redelijk ok uit, de achterbumper hing iets lager dan hij hoort te hangen, maar dat was het zo'n beetje. Mijn auto deed nog exact wat hij behoort te doen, rijden dus, en handsfree bellen, en automatisch de ruitenwissers op en neer doen gaan als de ingebouwde regensensor regen voelt en de radio laten spelen en mij zeggen waar ik mij op het moment van de impact precies bevond, dus ik dàcht dat het "maar een schrammeke" ging zijn, maar het zag er heel serieus uit. Soit, ik ben d'r met de schrik vanaf gekomen en het kroost zat gelukkig op dat moment veilig en wel thuis.

Maar amai, zo nen otto, ge kunt niet geloven hoe snel ge dat mist. Ik ben, na ongeveer al zeven keer van plan geweest te zijn "algau rap ies efkes" iets te gaan halen in deze of genen winkel, intussen in een stadium dat ik mij afvraag hoe ik in godsnaam de eerste 36 jaar van mijn leven autoloos (wegens rijbewijsloos dus) heb overleefd. Het mag dan niet milieuvriendelijk zijn, maar het is toch férm gemakkelijk, zo nen otto.

14:52 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-07-12

K 3

Zet een man en een vrouw aan één tafel en ge krijgt een intelligente conversatie. Toegegeven afhankelijk van de wederzijdse aantrekkingskracht kan die conversatie een bepaalde richting uitgaan en afhankelijk van nen onderling uitgewisselden trouwring kan het eventueel een andere richting uitgaan, maar over het algemeen is er sprake van een conversatie met een verscheidenheid aan onderwerpen. Zet twee vrouwen bijeen en het gaat over mannen. Zijn de vrouwen van het vrijgezelle soort dan gaat het over potentiële levenspartners, zijn ze van het niet vrijgezelle soort dan gaat het over de respectievelijke levenspartners. Heel af en toe kan d'r misschien eens een zijsprongetje gemaakt worden naar een ander gespreksonderwerp, maar eigenlijk komt het allemaal uit op mangerelateerde zaken. Zet méér dan twee vrouwen bijeen en het gaat over de K-waarden van het leven. En neen ik heb het niet over de isolatiecapaciteit van dubbel glas en ook niet over het ex lief van Gert verhulst en haar vriendinnekes, ik heb het over Kinderen, Kleren en Kilo's.

De man die in een vrouwelijk gezelschap verzeild geraakt kan twee dingen doen: vluchten naar een meer mannelijk gezelschap en aldaar zich opgelucht storten in een gesprek over auto's, voetbal en werk of in zichzelf rologend de drie K's lijdzaam ondergaan. Het gesprek trachten een andere wending te geven is onbegonnen werk. Echtgenoot bevond zich een week of twee terug in zulks gezelschap en zowaar, zelfs ik had medelijden met hem. Achteraf dan, op het moment zelf had ik het te druk met het becommentariëren van de nieuwe collectie en het uitwissenen van dieettips. Ah ja.

23:16 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-06-12

Hoe pleziert ge uw man?

Ik ben opgegroeid volgens den oude stempel. Hoewel mijn moeder mij vrijwel van bij mijn geboorte dagelijks heeft voorgehouden dat geen énkele man het waard is om een traan voor te laten, gaf ze mij meteen ook mee dat de liefde van de man door de maag gaat, en ge dus moet weten hoe ge witloof in kaassaus maakt, dat ge d'r àltijd op uw best moet uitzien en dat ge toch op zijn minst den indruk moet geven dat ge een huishouden kunt runnen.

Ik tracht mij daar dus aan te houden, al heb ik wel een rebels kantje. Ik dek met plezier het beddeke op voor manlief; smeer soms met liefde zijn boterhammekes (ik maak zelfs onnozele tekeningskes op zijn boterhampapier van varkentjes als er hesp tussen ligt en van aardbeikes voor dedie mee confituur); àls hij thuis eet en dat voldoende op voorhand meldt, zorg ik voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd (ja ja nog steeds geïnspireerd door de jeroen) en ik zorg ervoor dat hij zijn voeten niet breekt over de legoblokskes van het kroost. Zoals gezegd, ik doe dat met graagte, tot het moment dat het als vanzelfsprekend wordt beschouwd, dàn stop ik daar ogenblikkelijk mee. Dàt heeft mijn moeder mij niet geleerd, da's eigen interpretatie, maar ik vind het wel een goeie aanvulling. Het maakt dat manlief dat opgedekte beddeke vaststelt en apprecieert en die zelfgemaakt mayon(n)aise ook.

Toen ik deze dinges als voorbeeldje gaf van kleine dagelijkse attenties aan een stuk of wat vriendinnen werd ik godbetert als huissloofke versleten. Kunt ge u dat nu voorstellen? Ik ben dus curieus, hoe doet u het, uw wederhelft plezieren met dagdagelijks zaken? Oh en seks telt niet hé, het spreekt voor zich dat ge hem dàt toch op zijn minst niet ontzegt.

Shoot!

15:48 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-12

Evolutieleer

Dat grote nadenken, met hoofdletters, over Het Leven (ook met hoofdletters) dat maakt het er toch niet gemakkelijk op hé?

Bessen plukken, everzwijnen bejagen en af en toe wat goeie sex, wat een heerlijke Rust im Kopf zou dat niet geven. Die homo sapiens was eigenlijk gewoon een stap te ver.

14:53 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-03-12

Het is niet meer dat

Ik weet het. Dat komt omdat er mensen meelezen waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze meelezen. Natuurlijk weten ondertussen al nen helen hoop lezers wie Arabelle is (door sommigen word ik zelfs al liefkozend 'belleke' genoemd, wat ik eigenlijk wel schattig vind klinken) en dat is niet erg, want daar heb ik zélf voor gekozen, om mij daar kenbaar aan te maken, anders wordt het wanneer anderen ervoor kiezen om mijn alter ego in 't openbaar te smijten. Dat vind ik niet plezant en hoewel ik absoluut niks te verbergen heb, heb ik toch graag een stukje anonieme vrijheid. Dat zorgt er namelijk voor dat de remmingen wegvallen, dat zorgt ervoor dat ik écht mijn hart kan luchten en mijn kop kan leegmaken, dat gaat niet meer als ik in een hoekske in mijn kop weet dat er échte bekenden meelezen.

Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen, het zou kunnen dat ik op de drastische knop 'blog verwijderen' ga drukken, al zou ik dat zélf jammer vinden want ik heb enorm veel gehad aan het schrijven én aan de reacties en ik vind schrijven plezant, en ik vind reacties krijgen ook plezant. Ik moet nog een beetje moed verzamelen daarvoor. Drie jaar met één klik wegvegen het is niet niks, vooral niet omdat ik er eigenlijk ook wel stukken uit wou halen voor mijn kroost. Ik zou het ook een tijdje zo kunne laten en hopen dat de misplaatste nieuwsgierigheid van sommigen verdwijnt en de gesmaakte nieuwsgierigheid van de rest lang genoeg overeind blijft om hier binnen pakweg een maand of twee nog eens te komen kijken.

Het is een lastige.

Ondertussen doet het kroost het trouwens prima, dat babbelt en springt en klautert dat het een lieve lust is. De jongsten deed weer eens een wreed bizar medisch specialleken, maar ik heb het zo'n beetje gehad met dat altijd uit te schrijven. Laat ons het erop houden dat we plots nog lààààààààààààààààng niet aan transplanteren toe zijn en dat we nog een paar slapeloze en zorgwekkende nachten gaan doormoeten, maar voorlopig heeft hij nergens last van, en dat is 't belangrijkste. En al de rest hou ik voorlopig maar even onbesproken. Laters! Misschien...

21:23 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende