baby, netjes verdeeld over twee lijfjes, dàt zit er intussen al in mijn buik. Ikzelf kwam tot nu toe tien kilo en vijfhonderd gram bij, wat volgens dokter D. uitzonderlijk weinig is, voor een tweeling, maar absoluut niet zorgwekkend aangezien zij prima op gewicht zitten. Mijn tweeling volgt nog steeds perfect het eenling schema wat ook uitzonderlijk is, maar dan wel uitzonderlijk goed. En alles zit ook allemaal nog goed vast, als ik zo voortdoe moet ik misschien niet eens schrik hebben voor een voortijdige bevalling (de "druk" die hij twee weken geleden voelde en waardoor ik toen zoveel mogelijk moest rusten moet toch een overvolle blaas geweest zijn dan, want ik kwam toen nog maar net van de gynaecologenstoel en moest al op zoek naar het toilet). Allemaal leuk nieuws dus.

Ik mag ook "piano, piano, piano" blijven werken (al had ik daar nu net niet op gehoopt, alhoewel, met al dat werkvolk en pleisterstof in huis zit een mens meer op zijn gemak achter zijn ambtenarenbureautje dan thuis) op voorwaarde dat ik elk vrij momentje rust, rust, rust en nog eens rust. Goed, dat doen we dan maar, al betekent dit wel dat u zaterdag mijn sprankelend gezelschap zal moeten missen, en dat vindt u waarschijnlijk geeneens zo erg, want u kent mij toch niet, maar die abrikozentaart en tiramisu moet u nu ook missen en dat is wél erg natuurlijk. Voor klachten richt u tot dokter D. hij is de gene die mij wél elke dag naar brussel laat treinen, maar me in het weekend plat in de zetel thuishoudt. Den snoodaard!